Historia prawosławnej Diecezji Przemyskiej obejmującej swym zasięgiem południowo-wschodnią Polskę związana jest z misją świętych braci sołuńskich Cyryla i Metodego oraz ich uczniów Osława i Wiznoga. Miała to miejsce w IX-X w., kiedy tereny Podkarpacia (od 875 roku) wchodziły w skład Państwa wielkomorawskiego. Po likwidacji obrządku słowiańskiego diecezja odradza się w granicach Metropolii Kijowskiej ok. 1220 roku. Jej ordynariuszem zostaje arcybiskup Nowogrodu Antoni Dobrynia Jadrejkowicz (kanonizowany w XV w.). Biskup przemyski Michał Kopystiański nie podpisuje aktu unii z 1596 roku w Brześciu z Kościołem rzymskokatolickim. Diecezja pozostaje wierna Prawosławiu do 1691 roku. Parafie prawosławne zaczęły być na nowo otwierane na początku XX w. co związane jest z działalnością św. Maksyma Sandowycza i św. Szymona Fedorońko. Największy rozwój odnawiania struktury parafialnej Cerkwi prawosławnej na terenach dzisiejszej diecezji rozpoczął się w czasie dwudziestolecia międzywojennego od 1926 roku. 6 września 1983 roku erygowana została Diecezja Przemysko-Nowosądecka, zaś obecną nazwę nosi od 25 sierpnia 2016 roku. Jurysdykcja diecezji obejmuje województwo podkarpackie oraz wschodnią część województwa małopolskiego. Diecezja składa się z czterech dekanatów, 24 parafie i 12 świątyń filialnych. Posiada jeden dom zakonny w Wysowej Zdroju. Prowadzi szeroko zakrojoną działalność opiekuńczo-charytatywną w ośrodku w Gładyszowie.